1994

Zoals verdwaalden in een woestijn

Vragen wij ons af waarom we hier zijn

Wat is het toch dat mensen bindt

Dolend in leegte

Hopend dat men het geluk vindt

Elk geloof of religie geeft hieraan haar eigen betekenis

Terwijl de ware kracht

De liefde voor jezelf en

Jouw medemens is

Als elk individu

Dit gevoel weer laat verschijnen

Dan pas

Zal de rampspoed van de aarde verdwijnen

Eenieder zal dan zijn/haar geluk vinden

En bevrijd worden uit het donkere land

Der blinden.

 

Als jij in het donker loopt

Zal ik jouw weg verlichten

Als je dreigt te verdwalen

Zal ik je richting geven

Als jouw tranen vloeien

Zal ik je troosten

Als je je verlaten voelt

Zal ik er zijn voor je

En als jij je gelukkig voelt

Zal mijn hart overlopen van

Blijdschap.

 

Geen tegenstand zo groot

Of wij zullen overwinnen

Geen berg zo hoog

Of wij zullen die beklimmen

Geen tranendal zo diep

Of wij zwemmen er doorheen

Want de vlam in onze harten

Zal nog meer oplaaien

De ijzige kilte

Zal verwarmd worden en

Tenslotte ontdooien.

 

Mijn droom vervaagt

Als de gloed van de ondergaande zon

Het licht wordt donker

Donker wordt zwart

Gevoelens worden ingepakt

Verstopt achter een muur

Emoties weggedrukt

Om de vlam te doven.

 

Het is weer nacht in mijn leven

Niets kan mij nog deren

Uiterlijk onbewogen

Innerlijk een tranendal

Wachtend op de dood

Die zich

In figuurlijke zin

Reeds heeft aangekondigd.

 

Je bent het zonlicht in mijn duisternis

De fonkelende ster in mijn hemelzwart

Je doet mijn dromen tot leven komen

Pompte weer liefde in mijn hart.

 

Ik neem het kind in bescherming

Probeer het gerust te stellen

Het zegt, zie je wel

Ze zijn allemaal hetzelfde

Mensen willen alleen maar kwetsen

Nooit meer zal ik nog huilen

En altijd verscholen blijven

Zodat niemand mij ooit nog kan zien

Want ik ....

Mag toch niet gelukkig zijn.