Tragiek                       

De tragiek van de dromer

Die telkenmale

De sluier van de toekomst opzij mag schuiven

Hij wil delen

De mensen de toekomst laten zien

Maar het mag niet meer

Want zijn hart haalt steeds de tijd in

Die de ander nog niet kent

 

Tijd wordt nu omarmd

Zoals de stilte die hem omringd

Om (weer) te leren vertrouwen

Op de beelden en geluiden

Die zich nestelen in zijn hoofd

Hij wil, nee moet leren

Om zijn hart synchroon te laten lopen

Met het zachte tollen van de aarde

 

De tragiek zal zo

Zijn kracht worden

Gevoed door zijn liefde

Voor een engel

Zijn licht zal uitbundig schijnen

Als hij eindelijk op tijd komt

En zijn geluk

Bevrijd van woorden

Zal gevierd worden als...

Een geboorte