Terugkijkend op een deel van mijn leven zie ik welke impact Esperanza en mijn liefde voor haar heeft gehad en dat zij op de één of andere manier een ontvangend luik heeft opengezet waardoor ik hypergevoelig werd voor nachtelijke beelden en dagelijkse intuïtie. Ongeveer 3 jaar na haar dood, 1999, werd duidelijk welke innerlijke strijd ik moest leveren om haar een plekje te geven. De reden .... schuldgevoel vanwege haar zelfmoord terwijl ik ... wist.

Toen zij voor het eerst bij mij was en bleef slapen vertelde ze mij dat zij ... in mijn armen wilde sterven. Ik schrok me het apenlazarus en antwoordde (ik hang namelijk veel te veel aan het leven) dat zij niet dood zou gaan zolang als ik op deze wereld rondwandelde (kinderlijk naïef hè). Deze doodswens van haar, ze heeft een aantal pogingen ondernomen in de tijd van onze relatie, hing als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Kon ik, een simpele jongen uit Den Haag, de dood verslaan? Het leek er in eerste instantie wel op tot ....

Ik was 10 mei 1996 naar haar toegegaan en ze was zeer vervelend aan het worden vanwege de drank, de drugs en haar verleden waarvan ze mij de schuld gaf (?). Eén en ander escaleerde op zondag 12 mei (moederdag) en ik voelde me zo gekrenkt door alles wat ze zei en deed dat ik mijn jas aantrok en wegging (liet zelfs al mijn sieraden op haar tafel leggen). Toen ik over de drempel van haar voordeur stapte voelde ik dat ik haar nooit meer zou zien doch mijn kwetsuren waren te groot en ik liep gewoon door. Terwijl ik de lange trap naar beneden afloop hoor ik hoe zij haar voordeur opent in de hoop dat ik mij zou bedenken en deze sloot zij pas op het moment dat ik ook de buitendeur dichtgooide. De dag erna had ik al een heel onbestendig gevoel maar verdreef dit door te wensen dat zij met haar verjaardag, 16 mei, bij mij zou zijn en ik kocht alvast een bos rozen voor haar. Toen ik donderdag, de dag van haar verjaardag opstond bleken alle rozen dood in de vaas te staan en wist ik dat zij gestorven was (nee, dat wilde ik natuurlijk nog niet toegeven). Ik ben vrijdags naar Rotterdam vertrokken maar er werd op mijn bellen niet opengedaan maar dat was ook niet vreemd omdat ze wel meer een aantal dagen van de aardbodem verdwenen leek. Weer thuis ondernam ik nog steeds niets, apathisch als ik was, en pas na enkele dagen moest ik toegeven want .... ik was het contact kwijt. Omdat ik geen telefoon meer had ben ik naar mijn zus gegaan die toen ook in Alphen a/d Rijn woonde. Kort samengevat hebben we de politie ingeschakeld en deze heeft de deur ingebeukt en haar gevonden. Het bleek dat zij al een aantal dagen dood was, geschatte dag van overlijden - donderdag 16 mei.

Haar crematie was op 31 mei en omdat ik in die tijd al helemaal niet geloofde in toeval vond ik het frappant dat het op die dag, na vele regenachtige dagen, ontzettend mooi en zonnig weer was.

Omdat zij voor mij toch een echte kanjer was hieronder de enige 2 foto's die ik van haar heb bewaard.

          

              Esperanza Maggeltje Gomorra

                 16 Mei 1965 - 16 Mei 1996    

Vandaag de dag kijk ik met andere ogen naar deze tijd, men wordt ouder en wijzer, maar het gekke is dat ik veel moeite heb om mijn dromen te onthouden zoals ik toen wel makkelijk deed. Ongemerkt voel ik dat er een soort angst in mij is geslopen om in beelden te zien wat ik mag zien en kan zien.

Edwin. 

 

De plaatjes die ik bij de teksten heb gezocht zijn allemaal te vinden via: Animaatjes.nl