(On)werkelijkheid
Op zoek naar de juiste woorden
Verstommen mijn gedachten
Mijn leven omhuld door een dichte mist
Dromen en ingevingen verwarren mij
Omdat antwoorden uitblijven
Vooruit
Achteruit
Opzij
Hoe ik ook wend of keer
Overal doemen obstakels op voor mij
Teleurstelling op teleurstelling wordt verwerkt
Zonder uitzicht op verbetering
Ik raadpleegde een medium
Sprak met overledenen
Om tenslotte
God om hulp te vragen
De antwoorden, zo verkregen
Waren éénluidig
Geduld was het toverwoord
Als een ware romanticus
Zie ik geen gevaar in de liefde
Geharnast tegen verdriet
Heeft mijn droom mij gewapend tegen pijn
Ik voed mij er mee
Laat liefde opnieuw groeien
En crëeer een wereld
Waarin liefde altijd overwint
Ik wilde jou meenemen, Esperanza
Naar deze sprookjeswereld
Om jou te laten zien
Dat liefde en geluk
Voor iedereen is weggelegd
Hiervoor moet je durven dromen
Zonder angst afgaan op je hart
Pijn zal versmelten
Met jouw liefde
Waardoor dromen zullen uitkomen
Vele tranen stromen uit mijn ooghoek
Een zilver meer van verdriet vult mijn ziel
Het kind zit eenzaam voor zich uit te staren
Afgesloten voor zijn omgeving
Zijn onschuld afgeschermd
Door kilte
Zijn verdriet zichtbaar, zijn pijn voelbaar
Plotseling een hartverscheurende schreeuw
Echoënd over het water
ESPERANZA, IK HOU VAN JE
De stilte die volgt is drukkend
Het kind kijkt om zich heen
Alsof het verwacht
Haar elk moment te kunnen zien
Nergens een glimp te ontdekken
En het kind verdwijnt weer
Achtervolgd door het zilveren meer
Van eenzaam verdriet
Kan ik het kind redden
Is het kind te redden
Zijn geloof in liefde wordt
Keer op keer gekraakt
Het meer van zijn tranen stijgt gestaag
Hij probeert weg te lopen
Op zoek naar een nieuwe wereld
Alwaar zijn tranenvloed
Wordt verdampt door een gouden zon
Jij bent die gouden zon, Es
Warmte schijnend in mijn gepijnigd hart
Jij brengt alle dromen tot leven ...
Ik zal op je wachten
Desnoods tot in een ander leven
Want jouw woorden, Wacht op mij
Geven mij voldoende kracht
Om hoop en liefde
Te laten voortleven.
Maart 1996